0%

Το κουίζ που ακολουθεί το έχουμε εμπνευστεί από το βιβλίο- παιχνίδι αυτογνωσίας “Σύμβολα του Εαυτού- Εικόνες της Ζωής”(εκδόσεις Άπαρσις). Στα 11 σενάρια που θα περιγραφούν διαλέξτε συνειρμικά τη φιγούρα που ταιριάζει καλύτερα στη δική σας εμπειρία. Στο τέλος του παιχνιδιού μας θα προσπαθήσουμε να μαντέψουμε τη μυθολογική φιγούρα που περιγράφει καλύτερα τη σχέση σας με τον ψυχολογικό σας κόσμο, τουλάχιστον αυτή τη περίοδο. Είστε ο Ήρωας, ο Μάγος, ο Δικαστής ή ο Απατεώνας; Ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα, ελπίζουμε οι επιλογές σας να δώσουν την ευκαιρία να παρατηρήσετε καλύτερα τον εαυτό σας! Καλή διασκέδαση!

topaixnidi.gr

Είστε έξω από το γραφείο του προϊσταμένου στη δουλειά. Έχει έρθει η μέρα που θα ζητήσετε αύξηση στο μισθό σας. Ποια κάρτα περιγράφει καλύτερα πως αισθάνεστε εκείνη την ώρα;

Εσείς και οι φίλοι σας έχετε κανονίσει έξοδο σε μια περιοχή που είναι πολύ στη μόδα. Έχετε σα στόχο δύο συγκεκριμένα μπαρ αλλά όταν φτάνετε έχουν πολύ κόσμο και δε χωράτε. Πολύ κοντά σας είναι ένα άλλο μπαρ που έχει μέσα μόνο μια παρέα. Πως σκέφτεστε;

Ο γιατρός καθυστερεί να επικοινωνήσει μαζί σας, ενώ εσείς περιμένετε τα αποτελέσματα από κάποιες αρκετά σοβαρές εξετάσεις, για ένα θέμα υγείας που έχει προκύψει τις προηγούμενες μέρες. Νιώθετε:

Μόλις αγοράσατε μια καινούρια συσκευή από ένα πολυκατάστημα στη γειτονιά σας. Με τη πρώτη χρήση ανακαλύπτετε πως η συσκευή είναι ελαττωματική. Ποια κάρτα περιγράφει καλύτερα την αντίδραση σας;

Προσπαθήστε να φέρετε στη μνήμη σας, ένα πολύ ντροπιαστικό για εσάς συμβάν που παρατήρησαν και άλλοι άνθρωποι. Αυτό που νιώθετε τώρα για το συμβάν μοιάζει με τη φιγούρα:

Έχει ανάψει πράσινο φανάρι και η μηχανή του αυτοκινήτου σας έχει σβήσει. Από πίσω ακούγονται κορναρίσματα και βρισιές. Πως αισθάνεστε άραγε;

Προσπαθώντας να σκεφτείτε τα παιδικά σας χρόνια, ποια κάρτα θα λέγατε ότι θα αφηγούνταν καλύτερα τις εμπειρίες σας από εκείνη την εποχή;

Ξυπνάτε σε ένα άγνωστο μέρος, υποφέροντας από βραχεία αμνησία. Από το περιβάλλον αντιλαμβάνεστε [ως είναι πολύ πιθανό να σας έχουν απαγάγει εξωγήινοι. Ποια κάρτα θα διαλέγατε για βοηθό στη δύσκολη κατάσταση;

Από τις παρακάτω κάρτες κάποια θα χρειαστεί να καεί. Ποια θα θυσιάζατε;

Το προηγούμενο βράδυ, είδατε ένα όνειρο, που έμοιαζε πολύ αληθινό και στο οποίο χάσατε ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο. Ακόμη και η ανάμνηση του ονείρου σας δυσαρεστεί. Ποια είναι η κάρτα που θα μπορούσε να περιγράψει καλύτερα τη σχέση σας με το όνειρο;

Μαθαίνεται ότι ένας γνωστός(που σας κέρδισε ένα πολύ μεγάλο ποσό στο Τζόκερ. Χωρίς να το ομολογείτε στον εαυτό σας νιώθετε:

Πως σχετίζεσαι με την ψυχική σου ζωή;(και συνεπώς με τους άλλους...)
Ο Ήρωας

Πιθανότατα δε πιστεύετε και πολύ σε αυτό που ονομάζουμε ψυχολογική ζωή. Και αν το πιστεύετε τότε ο σκοπός σας είναι να επικρατήσετε πάνω της με τη δύναμη του νου σας! Ο ήρωας αγαπά να δίνει της μάχες του στην αρένα του πραγματικού κόσμου. Πολλές φορές θα βρείτε τον εαυτό σας να παλεύει να βρει νόημα στα πράγματα με τη πυγμή αντί να αφεθεί στα χέρια της πρόνοιας. Ο Ήρωας σπάει τις αλυσίδες της συνήθειας, μα συνήθως δίνει ξανά και ξανά τις ήδη κερδισμένες μάχες. Ακόμη και αν ο ήρωας σας είναι ντροπαλός, πάντοτε- έστω και στη φαντασία του- θα θέλει να σώσει το κορίτσι, να βάλει μυαλό στους άλλους, να νικήσει εκείνο που ο ίδιος θεωρεί σωστό. Περιγραφή της κάρτας του Ήρωα στο βιβλίο: Τι είναι αυτό που μας κάνει να σηκωνόμαστε από το ζεστό μας κρεββάτι το πρωί όταν ακούμε το ξυπνητήρι; Πως αντέξαμε τόσες αγχωτικές εξετάσεις, κουραστικές επαναλήψεις της προπαίδειας, επώδυνες επισκέψεις στο γιατρό για εμβόλιο; Που βρήκαμε το θάρρος να ζητήσουμε σε χορό την αγαπημένη σε ένα πάρτι στη δευτέρα γυμνασίου; Πως στο καλό καταφέραμε να σταθούμε στα πόδια μας φυλογενετικά και οντογενετικά; Σε κάθε μια από τις παραπάνω δοκιμασίες, ο ήρωας ξαναέπαιξε τον πανάρχαιο του ρόλο: άκουσε το κάλεσμα, αισθάνθηκε αμφιβολία, ξεκίνησε το ταξίδι, μυήθηκε σε μια καινούρια γνώση μέσα από το πόνο και το φλερτ με την ήττα, βοηθήθηκε από μια θεϊκή δύναμη, νίκησε, επέστρεψε με τα πολύτιμα δώρα του. Κάθε πολιτισμός έχει τις δικές του αφηγήσεις για του ήρωες του, καθώς οι ήρωες είναι οι εγγυητές του πολιτισμού. Ιδρύουν πόλεις, εξοντώνουν προϊστορικά τέρατα, σώζουν από βάρβαρους ξένους, υπηρετούν με αυτοθυσία το καλό. Από τον Ιάσωνα μέχρι τον Ιησού, τον Οδυσσέα μέχρι τον Μπατμαν, τον Ηρακλή έως το Βούδα, τον Σούπερμαν, τον Γκιλγκαμές και ίσως ακόμη τον Κλουζώ, οι ήρωες χαράσσουν νέους δρόμους, πάνω στα ίχνη του μοναδικού τους ταξιδιού, σε εκείνο το ιστορικό φαινόμενο που ονομάζουμε πρόοδο. Ο ήρωας είναι μια ενέργεια οικεία του ήλιου. Δουλειά του είναι να φωτίζει τα σκοτάδια, ακόμη και αν χρειαστεί να κατέβει στο Κάτω Κόσμο. Με το αστραφτερό σπαθί του, κόβει τον ομφάλιο λώρο κάθε εξάρτησης. Με την σπιρτάδα του πνεύματος του, αποκαλύπτει τους γρίφους του ασυνειδήτου. Όμως καθώς προχωρά αυτάρεσκα για το επόμενο ανδραγάθημα του, αργά ή γρήγορα θα ανακαλύψει πως έχει και μεγάλους εχθρούς. Αντίζηλες θεότητες, σκοτεινούς αδελφούς, τον ίδιο τον εαυτό του. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που τόσοι ήρωες πέθαναν εξαιτίας μιας προσωπικής αδυναμίας(βλέπε Αχιλλέα), από τα δικά τους όπλα(βλέπε Ηρακλή), από ένα απροσδόκητο έμφραγμα(βλέπε οποιονδήποτε εργασιομανή μεσήλικα). Η μεταμόρφωση της ηρωικής ενέργειας που τόσο σοφά μας διδάσκουν ορισμένοι μύθοι μέσα από την εξιστόρηση του πρόωρου θανάτου του ήρωα, είναι μια αναγκαιότητα ιδιαίτερα όταν αποκαλύπτεται η καταστροφικότητα της μονομέρειας του. Διότι ο ήρωας συνεπαρμένος από την λάμψη του έπους του, μπορεί να γίνει εγωκεντρικός, μοναχικός και βίαιος. Μια φιγούρα γραφική που επαναλαμβάνει βαρετές ιστορίες από τη θητεία του στο στρατό. Ένας σούπερμαν του καφενείου που στη φαντασία του μετακινεί βουνά. Αν για μια μέρα μόνο γινόταν πρωθυπουργός... Ο ήρωας είναι ο μέντορας της επιμονής, εμπνευστής του κουράγιου, εχθρός της νωχελικότητας, φίλος της νίκης. Μα είναι και χορηγός του φανατισμού, διώκτης της τύχης, εραστής της ματαιοδοξίας, νόμιμος σύζυγος της τελειομανίας. Όπως και να έχει αποδεικνύεται πολύ σκληρός για να πεθάνει.
Ο Δικαστής

Οπωσδήποτε αγαπάτε τη τάξη. Μα σε ένα τόσο ακατάστατο κόσμο όπως εκείνος των συναισθημάτων και των εισβολών της φαντασίας είναι δύσκολη η δίκαιη ετυμηγορία. Ο Δικαστής αναζητά τους οριστικούς κανόνες που εξασφαλίζουν τη δικαιοσύνη μα έτσι συχνά γίνεται πολύ αυστηρός με τον αυθόρμητο εαυτό του και τους άλλους. Άλλες φορές και επειδή είναι αδύνατο να αποφασίσει που βρίσκεται το σωστό, το δίκαιο, ή το απόλυτο, αποκτά το τίτλο του Βασιλιά της Αναβλητικότητας. Παραδόξως αγαπά την ελευθερία και για αυτό πασχίζει... μα ο εσωτερικός του κόσμος, μοιάζει συχνά με μια φυλακή αυτοσυγκράτησης. Σπάνια θα χάσει τον έλεγχο ο Δικαστής. Αν και συνήθως μόνο εκείνος ξέρει με πόσο κόπο τον έχει κατακτήσει Περιγραφή της κάρτας του Δικαστή στο βιβλίο: Ο δικαστής βρίσκεται παντού. Ακόμη και σε μέρη που χρειάζεται αρκετή φαντασία για να τον ανακαλύψεις. Ας πούμε σε μια αλάνα. Ανάμεσα στα ανέμελα λαχανιάσματα των μικρών ποδοσφαιριστών. Ξάφνου ακούγεται μια τσιρίδα: Φάουλ! Ο δικαστής, με την παιδιάστικη φωνή του, μίλησε. Τα υπόλοιπα παιδιά υπακούν, διαφωνούν, αναζητούν μια συμβιβαστική λύση. Κάποιοι καλούνται να καταπιούν την αδικία, κυοφορώντας ίσως έναν πολύ προσωπικό δικαστή, που ονειρεύεται τη δοξαστική νίκη του αδικημένου εαυτού. Θα ήταν ελάχιστα υπερβολικό να πούμε πως αυτή είναι η ηλικία όπου τα παιδιά, περνούν περισσότερο χρόνο φτιάχνοντας τους κανόνες του παιχνιδιού, παρά παίζοντας! Και αυτή η εμμονή με τους κανόνες, τί άλλο να είναι παρά η ανάγκη προστασίας από το δικαστή; Η δύναμη του άλλωστε είναι υπερανθρώπινη. Έρχεται από ψηλά. Φαίνεται στο μεγάλο ύψος των ενηλίκων που αποφασίζουν για το σωστό και το λάθος, στα ανυψωμένα δικαστικά έδρανα και μερικές φορές στις αγριεμένες αστραπές του ουρανού. Φως παντού! Άλλωστε ο δικαστής είναι γιος του ήλιου, που κοιτάζει από ψηλά και γνωρίζει τα πάντα. Τίποτε δε μπορεί να μας προστατεύσει από την δίκαιη αδιακρισία του. Ως μικρά παιδιά τη πατάμε άσχημα με τη παράδοξη βεβαιότητα πως οι γονείς μας είναι ικανοί να διαβάσουν τις σκέψεις μας. Διάφανοι. Τρομοκρατημένοι. Μόνη μας σωτηρία η συμφιλίωση με αυτό το Δικαστή που θέλουμε δε θέλουμε, κατοικεί και μέσα μας. Ας γίνουμε υπηρέτες του, στην αναζήτηση μιας αξιοπρεπούς ζωής. Ας υπακούσουμε τις σοφές προσταγές του. Για να φορά μαύρη ρόμπα και λευκό περουκίνι, καμαρωτός μέρα μεσημέρι ή θα είναι σοφός ή τρελός. Τρελός όπως εκείνος ο δικαστής που εφαρμόζει το περίεργο είναι αλήθεια νόμο, πως τα παιδιά πρέπει να κοιμούνται τα μεσημέρια... Ας μη γελιόμαστε υπάρχουν κάμποσοι τρελοί δικαστές. Αυθαίρετοι. Ή διεφθαρμένοι, νονοί της νύχτας, αυτόκλητοι τιμωροί. Και πολλοί από αυτούς κατοικούν μέσα μας. Σχολαστικά κρίνουν τα πάντα. Μονοδιάστατοι, τελειομανείς, ψυχροί, χωρίς ίχνος ανθρώπινης συμπόνοιας... Μια από τις μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές αδικίες ήταν το γκολ που έβαλε με το χέρι ο Μαραντόνα στον ημιτελικό του Μουντιάλ του 1986, βοηθώντας την Αργεντινή να νικήσει την Αγγλία. Ο μόνος τρόπος να γίνει ανεκτή μια τέτοια ανόσια νίκη, μια τέτοια αδικία που κατέστρεψε καριέρες, ήταν να μιλούν πια όλοι, έστω και χιουμοριστικά, για το “χέρι του Θεού”.
Ο Απατεώνας

Ο Απατεώνας. Ο Απατεώνας είναι η πιο αθώα μορφή από όλες. Η σχέση με τον ψυχισμό του είναι απόλυτα ειλικρινής αλλά σπάνια θα χτυπήσει το κουδούνι της κεντρικής εισόδου όταν μας επισκέπτεται. Ο Απατεώνας είναι ο μεγαλύτερος φορέας της αλλαγής. Διότι έστω και μέσα από ατυχήματα, μικροσυμπτώσεις, παραδρομές και συγκυρίες, αποκαλύπτει εκείνο που οι άλλοι δε τολμούν ούτε να κοιτάξουν. Ο Απατεώνας κλέβει πάντα εκείνο που είναι δικό του. Για αυτό, μην αποπαίρνετε τον “εσωτερικό”σας απατεώνα. Ακούστε τον. Είναι ο πιο προνομιούχος άγγελος του ασυνειδήτου. Διότι είναι ο πατέρας του. Περιγραφή της κάρτας του Απατεώνα στο βιβλίο: Ο Ερμής τη πρώτη μέρα της ζωής του, φαίνεται ότι σηκώθηκε από τη κούνια του, τεντώθηκε, βγήκε από τη σπηλιά του και αποφάσισε να κλέψει το κοπάδι αγελάδων του αδελφού του Απόλλωνα, φροντίζοντας να καλύψει τα ίχνη του με αξιοζήλευτη δεξιοτεχνία. Ήταν πεινασμένος για κρέας, μα από τις δύο αγελάδες που έσφαξε δεν έφαγε τελικά ούτε μια μερίδα. Τι είδους πείνα είναι αυτή; Στο αυτοβιογραφικό “Confessions of a Master Jewel Thief” ο Bill Mason[7] προσπαθεί να εξηγήσει τα κίνητρα πίσω από την εγκληματική του καριέρα: «Δεν είχα πολύ καλούς λόγους για να κλέβω. Δεν ήμουν φτωχός και το μεγάλωμα μου ήταν απόλυτα φυσιολογικό, οπότε σε τελική ανάλυση, ο λόγος που έκλεβα ήταν επειδή έτσι ένιωθα. Μπορείς να το πεις ελάττωμα της προσωπικότητας- πολλοί αυτό σκέφτονται, μεταξύ των οποίων και εγώ- αλλά στη πραγματικότητα δε χρειαζόμουν τα λεφτά.» (σελ. 4) ενώ σε άλλο σημείο μας βοηθά να καταλάβουμε τον ενθουσιασμό του «πάντα με γοήτευε το έγκλημα, το στοιχείο της παρανομίας σε συνδυασμό με την απίστευτη δημιουργικότητα των διάσημων εγκληματιών τόσο στην πραγματική ζωή όσο και στη μυθιστοριογραφία» (σελ. 34). Και αν θέλουμε να είμαστε σωστοί με τον εαυτό μας θα πρέπει να παραδεχτούμε το πόσο μας κινεί τη περιέργεια το αιώνιο κυνήγι της γάτας με το ποντίκι. Στις άπειρες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, παρακολουθούμε με δέος τη μάχη αποκρυπτογράφησης: από τη πλευρά του απατεώνα τα αδύναμα σημεία της ασφάλειας, τις τρύπες σε εξελιγμένα συστήματα προστασίας, την ικανότητα να γίνει κανείς αόρατος. Από τη πλευρά των διωκτικών αρχών τη ψυχολογική διερεύνηση του βάθους και της πρωτοτυπίας του νου του απατεώνα, την επίμονη ερμηνεία κάθε ίχνους που αφήνει πίσω της η φευγαλέα ύπαρξη του. Ο απατεώνας είναι η φιγούρα που θα συναντήσουμε να ξεροσταλιάζει, δήθεν αδιάφορα, στα σταυροδρόμια. Η μορφή του θα είναι αθώα, μα πάντοτε τα μάτια του θα διερευνούν τις κλειδαριές, τα παράθυρα- κάθε τρόπο να μας πιάσει στον ύπνο, γνωρίζοντας αυτό που δε προσέχουμε εμείς όπως τα μοτίβα των συνηθειών μας. Η ίδια η φύση φαίνεται να λατρεύει την απατεωνιά, μοριοδοτώντας στο δαρβινικό της διαγωνισμό τις καλές μεταμφιέσεις, τον αιφνιδιασμό, την παραπλάνηση. «Η φύση αγαπά να κρύβεται», είχε πει κάποτε ο Ηράκλειτος. Τα παιδιά αγαπούν να κρύβονται επίσης, είχε πει ο Winnicott. Και ίσως τελικά μέσα από τη τέχνη της απόκρυψης, αποκαλύπτεται στο μεγαλείο της η ζωτική, ανάγκη για μοναδικότητα, που προσκαλεί στις πομπώδεις επιδείξεις του ναρκισσισμού. Πόσο εύκολα μας παρασύρει η ενέργεια του απατεώνα στην εγωκεντρική ανεμελιά του. Πόσο εύκολα ξεχνάμε τα αδικημένα θύματα του, το πόνο και το αίσθημα απώλειας που προκαλεί σε όσους έχει βάλει στο μάτι. Πόσο εύκολα, η μεθυστική ταχύτητα, η πολυμήχανη προσαρμοστικότητα και η ακόρεστη όρεξη του απατεώνα μέσα μας, μας έχει μετατρέψει από ταλέντα σε τσαρλατάνους;
Ο Μάγος

Καλλιτέχνης ή πλαστογράφος; Συχνά και τα δύο. Ο τρόπος που σχετίζεται ο Μάγος με τον εσωτερικό του κόσμο είναι συναρπαστικός. Μα σπάνια θα τον δουν οι άλλοι- ή και ο ίδιος ακόμη, δίχως την μεταμφιεστική τέχνη του παράξενα εσωστρεφή Μάγου. Τον Μάγο θα τον βρείτε όποτε αισθάνεστε πως ξέρετε τα μυστικά της δουλειάς, των άλλων, τα δικά σας... Πολλές φορές όμως το να γνωρίζεις δε σημαίνει πως έχεις τη διάθεση να αλλάξεις. Και εδώ ο μάγος είναι αυτός που ξέρει καταπληκτικά να μιμείται! Αλαζόνας μα και τρυφερός, βοηθητικός αλλά και μαλαγάνας, φιλικός μα και απόμακρος. Είναι γοητευτική η αίσθηση της δύναμης πως τα ξόρκια μας, μπορούν να εξαναγκάσουν τους άλλους να κάνουν αυτό που εμείς νομίζουμε σωστό. Ο Μάγος πρέπει να προσέξει πολύ να μη ξεγελάσει τους άλλους μα και τον εαυτό του! Περιγραφή της κάρτας του Μάγου στο βιβλίο: Η γοητεία είναι μια μορφή μαγείας που όλοι έχουμε αισθανθεί, όταν για παράδειγμα είμαστε ερωτευμένοι ή υπνωτισμένοι από μια αποφασιστική εξουσία. Στο πρώτο κεφάλαιο της Κλείδας του Σολομώντος, το εγχειρίδιο της σολομωνικής μαγείας, ως Τέχνη της Γοητείας περιγράφεται η επίκληση και η τεχνική του δαμασμού εβδομήντα δύο δαιμόνων ώστε να υπακούν την επιθυμία του Μάγου. Η μαγεία λοιπόν, στη μαύρη και στη λευκή της εκδοχή, θα μπορούσε να οριστεί ως η διανοητική και ενδοσκοπική μάχη για τη τιθάσευση της φύσης γύρω αλλά και μέσα μας. Στην ανθρώπινη κουλτούρα εμφανίζεται συνήθως ως μύηση, ακούραστη σπουδή, εφευρετική τύχη, πειθαρχημένη έρευνα. Μερικές φορές σαν το απρόσμενο δώρο του αδιαμφισβήτητου ταλέντου. Η έννοια του μάγου διεγείρει την αυθόρμητη μας φαντασιακή σάτιρα για τις υπερβολές της εσωστρέφειας: τα ανακατεμένα μαλλιά του τρελού επιστήμονα, τις πτήσεις πάνω στο σκουπόξυλο της αλαζονείας, τον καπνό που αναδύεται ύστερα από τους σαχλούς νεολογισμούς του ξορκιού. Άμπρα κατάμπρα… Στο βιβλίο «King, Warrior, Magician, Lover. Rediscovering the Archetypes of the Mature Masculine»[25], διαβάζουμε: «Η ενέργεια του Μάγου αποτελεί το αρχέτυπο της επίγνωσης και της ενόρασης πρωτίστως, αλλά και επίσης τη γνώση οποιουδήποτε πράγματος δεν είναι άμεσα εμφανές ή δεν εξηγείται από τη κοινή λογική. Είναι το αρχέτυπο που κυβερνά αυτό που ονομάζεται στη ψυχολογία Παρατηρησιακό Εγώ(observing Ego)». Ο μάγος θα μπορούσε λοιπόν να είναι ένας σύντροφος στο ταξίδι της αυτογνωσίας; Είναι η μορφή που ταξιδεύει στο σκοτάδι ακολουθώντας τη διαισθητική λάμψη ενός νέου αστεριού για να φέρει τα δώρα του; Είναι η βασική μορφή της ετερότητας που εννοούμε όταν μιλάμε με τον εαυτό μας; Είναι ο μεσολαβητής για εκείνο που οι πρόγονοι μας ονόμαζαν δαιμόνιο; Αν ο Βασιλιάς Εγώ, είναι η εκτελεστική εξουσία της πορείας μας στη ζωή, τότε σίγουρα στην αυλή του θα έχει ένα σωρό συμβούλους και ιππότες και υπηρέτες μα και κόλακες. Σε έναν σχετικά υγιή εαυτό θα περιμέναμε να συναντήσουμε οπωσδήποτε και έναν καλοταϊσμένο γελωτοποιό. Μα πάντοτε, σε μια σκονισμένη σοφίτα, θα κατοικεί ο μάγος. Μαγειρεύοντας στο μεταμορφωτικό του καζάνι ένα κρυφό ελιξίριο, μια σιωπηλή μεταμόρφωση. Ταΐζοντας την επιθυμία για νέα γνώση, ή απλά υπηρετώντας την ανέμελη ματαιοδοξία. Θεραπεύοντας ή δηλητηριάζοντας. Υπηρετώντας το κοινό καλό ή απλά κάνοντας επίδειξη των δυνάμεων του. Ο μάγος είναι πάντα εκεί, ως το ανθρώπινο δοχείο της σοφίας, ή το φαντασμαγορικό βεγγαλικό του τσαρλατανισμού. Γρήγορος όπως το χέρι του ταχυδακτυλουργού, αινιγματικός όπως το χαμόγελο του απατεώνα, αναγκαίος όπως ο φιλικός γιατρός που μας ξυπνά από την αναισθησία.

Share your Results: